Dagboek

Dagboek. 1 januari 2024

Vandaag van het oude jaar niet alleen afscheid genomen, maar ben er ook letterlijk uit gewaaid. Deze regenachtige winderige dag voelde koud aan. Maar nu sta ik op de vooravond van het nieuwe jaar, vol nieuwe kansen. Zoals cabaretier Mischa Wertheim zegt: ‘Want je weet wat je kwijtraakt, maar niet wat je vindt!

Ja, ik kan dierbare mensen om mij heen verliezen, maar ik kan ook andere vinden. Vrienden, familie en kennissen kunnen verschuiven en glijden mee met mij mee de nieuwe tijd in. Op de golven van herinneringen. Ouder worden en langzamer leven in een omgeving die een actief en bruisend van gedrag leven eist, vereist aanpassing.

=====================================================================

Leeshonger

Leeshonger

Mijn volle agenda jaagt mij voort. De lunch tussen de middag in de auto bestaat uit een zak drop om mijn honger te stillen. Dan wordt een afspraak met een klant op het laatste moment uitgesteld. Om af te kicken van mijn workaholic stress, wandel ik even de Bussumerheide op. Teruglopend roept mijn hoofd om een kop thee en een goed boek. En daar zag ik het staan op een rood poppenhuisje vlak naast de eikenbomen met de tekst; Bussums Letterrijk.

Ik moet bukken om deze bieb binnen te komen. De kleine ruimte is rustgevend wit. Het geluid van ruisende bomen valt weg. Ik ben hier even alleen met mezelf. Twee deurtjes lijken op een keukenkastje met daarachter lekkernijen. Drie planken vol met boeken. Mijn vingers glijden teder en zacht over de ruggen die tegen elkaar aangedrukt staan. Boeken vol verhalen, waar ik mezelf kan laten wegdromen. Hier, een klein dun boekje met drie verhalen: Onbekende Vrouwen heet het van Patric Modiano.

Hier, een klein dun boekje met drie verhalen: Onbekende Vrouwen heet het van Patric Modiano.

Op het terras van Heidezicht met een kop thee begin ik te lezen. Mijn hoofd hoort geen gekrijs meer van spelende kinderen of geblaf van honden.

Ik ben één geworden met de ik-figuur uit het boek. Een naïeve jonge vrouw blik terug toe ze nog jong was, nadat ze afgewezen is om als mannequin. Zij vlucht naar Parijs om troost te zoeken bij een dierbare vriendin.

Daar leert ze wat het leven betekent. In een wereld waar ze elke dag leert om jezelf opnieuw tegen te komen en jezelf accepteert wie je bent. Ze ontmoet manen en vrouwen die net als zijzelf al dolende wijzer worden.

Ik ben één geworden. De ik-figuur uit het boek; een naïeve jonge vrouw blik terug toe ze nog jong was, nadat ze afgewezen is om als mannequin. Zij vlucht naar Parijs om troost te zoeken bij een dierbare vriendin. Daar ontmoet ze manen en vrouwen net als haarzelf, al dolende wijzer worden.

Voldaan na 41 bladzijden en twee koppen thee is het eerste verhaal uit. Ik leg het boek terug in de hoop volgende week het weer te vinden. Om te ruilen voor het boek dat ik zelf dan meebreng om te ruilen. Als man wil ik meer lezen over die onbekende vrouwen.

Onbekende Vrouwen heet het van Patric Modiano.

Ik herinner me weer.

De tijd van weleer.

Dat jaar begon de herfst eerder dan anders,

met regen, dorre bladeren en mist

boven de kaden van de Saone. …

========================================================

Wat ik altijd al wilde doen.

Dit boek schrijven; Bier, wijn en venijn van Jan van Gangelen

Het verlangen onderdrukt. Dat kan ik niet. Maar nu eindelijk ben ik er aan
begonnen. Een boek schrijven.

Over een klooster aan de oever van de grillige Zuiderzee met zijn onverwachte stormen. Waar heftige gebeurtenissen van bewoners uit de nabijgelegen stad de machtspositie hun privileges en bestuurlijke macht misgunden.  Hoe deze kloosterlingen de stijd aanbond tegen de bestaande bevolking en de stormen vanuit de Zuiderzee dit klooster uiteindelijk geheel overspoelden. 

Over dit convent met zijn rijke kanunniken die grote invloed had op de bestuurlijke machthebbers van de nabijgelegen stad, Naarden. Waar sommige stadsbewoners met een scheef oog hun rijkdom benijden.

Dit in een tijd van economische achteruitgang, misoogsten en hongersnood in
deze regio. Waar half dronken jongeren tijdens een jaarfeest, niet genoegen namen dat hun eigen bier op was. En meer wilden halen bij het nabijgelegen klooster waar het in overvloed aanwezig was. Bij deze kerkelijke gezagsdragers.

Dit waargebeurd verhaal uit 9 augustus in het jaar onze Heere van 1551, speelt zich af enkele jaren voordat de beeldenstorm in Nederland plotseling de kop opstak en de woede van burgers tot uiting komt tegen de vele privileges en welzijn van deze katholieke ambtslieden.